Stijn blogt

Het is weeral enkele dagen geleden dat jullie nog iets over ons konden lezen. Wat hebben we allemaal gedaan? We zaten in Riquewihr (Elzas), een idyllisch dorp op 20 kilometer van Colmar, waar we onze fietsen boven haalden om een wijnbezoek te doen bij ‘Domaine Weinbach’. Een statig domein in Kaysersberg van Madame Colette Faller die ondertussen wordt bijgestaan van de dochters Laurence en Cathérine. In een verschroeiende hitte en na drie heerlijke wijnen reden we terug naar onze kampeermobiel. We hadden een kortere weg ontdekt… die zich over een serieuze helling baande. Sleurend en stoempend bereikten we de top om daarna euforisch bergaf te rijden.

De volgende dag stonden we op de ‘Col de Bannstein’, tijdens de etappe van Vittel naar Colmar, zo’n 50 meter van de top. De regen, die we nog maar nauwelijks mochten ervaren tijdens deze Tour, was een beetje de spelbreker van de dag. We hadden een mooie strook van 35 meter vrij gehouden voor de Belgische collega’s van Café Welkom uit Noorderwijk, die helaas met pech onderweg er niet op tijd konden zijn. Toch was er meer aan de hand bij de oude en sypmpathieke volkswagenbusjes dan enkel een kapotte rem. Er bleken ook nog twee busjes met een overbelaste koppeling te zijn en waren dringend aan vervanging toe. De vrijgehouden ruimte bleek overbodig en zo maakten we op het laatste moment toch nog een resem Franse, Zwitserse, Italiaanse en Spaanse supporters blij.

Omdat we al bijna drie weken aan het touren zijn in de motorhome vonden we het tijd om even een écht bed te voelen en van een uitgebreide douche te genieten. Zeker na zo’n miezerige dag, kozen we voor het Novotel in Belfort. Heerlijk…

Na een geslaagd ontbijt met lekkere koffie konden we er weer tegen aan. We zochten een plaatsje op het parcours.

Het is zover, de renners rijden even door Zwitserland. Dit land heeft voor de Tour de France ongeveer 2,5 miljoen euro betaald om alles georganiseerd te krijgen. We moeten zeggen dat we dit ook als zeer geslaagd hebben mogen ervaren. We stonden gestationeerd in Fourges, net na de eerste col van de dag. ’s Nacht – kregen we bezoek van de Geert, Caroline en Brechtel, die met zijn racefiets ons tijdens de laatste week gezelschap komt houden. Je raadt het nooit, wie staat er nog naast ons… Café Welkom! De muziek brult noest door de boxen, de TV is al geïnstalleerd, en de eerste pinten zijn getapt. Over sfeer gesproken.

We kregen te horen dat Tom Boonen er niet meer bij was en dat vinden we  toch wel jammer. Hij was zo herkenbaar in het peloton met z’n driekleurig pak. Geen nood er zijn nog tal van Belgen die aangemoedigd moeten worden. Na de etappe reden we verder Zwitserland in. Met een omweg langs ‘Lac leman’ dat zich tussen immense bergen en wijnvelden een plaats wist te vinden, is uniek. Iets verderop doorkruisen we Lausanne en Montreux om tot onze eindbestemming te raken, Martigny. Je ziet meteen dat kosten noch moeite gespaard werden om de renners en hun supporters te ontvangen. Alle campings zaten barstensvol, dus kozen we voor het parkeerterrein van een doe-het-zelf-zaak. De barbeque aangestoken, een flesje Zwitserse wijn gekraakt en dan op zoek naar een welverdiende nachtrust.

De volgende morgen hadden we een afspraak bij Henri Valloton, Eén van de vermaarde wijnboeren uit de Valaisstreek. U kan trouwens het artikel vandaag lezen in ‘Het Laatse Nieuws’. Iets verderop was er een leuke wijwinkel, annex wijnbar, waar we ons aperitief en een proefpakket lieten samenstellen. De consultant in de shop bleek van wanten te weten en vol enthousiasme keerden we met 12 flessen terug het stad in tijdens de rustdag. Wie komen we tegen… Een kleine delegatie van Silence-Lotto die de benen wat aan het los rijden is  voor de koninginnenrit van dinsdag 21 juli. Even snel wat kiekjes maken en dan vetrekken naar de ‘Col de Grand Saint-Bernard’. Met zijn 40 kilometer stijgen, waarvan de 10 laatste kilometers gemiddeld op 9% zitten, houden we halt op de laatste halte voor wagens en motorhomes. Schitterend! We kijken écht uit hoe de renners hier naar boven zullen ploeteren. Vanaf het punt waar wij stonden hebben ze nog 7 kilometer te gaan… de zwaarste. Toch hebben Brechtel, Geert en ikzelf onze fiets boven gehaald om te kijken of het wel zo heavy is zoals men zegt. Bij deze geconfirmeerd. Om de koude avond en nacht door te brengen hebben we nogmaals een vuurtje gemaakt en een stukje vlees geroosterd.

Het is zover. De rit onder de ritten. We trekken nog iets hogerop de bergen in via een klein bergpad. Een goed uur na de reclamekaravaan waren ze er. Eerst twee mannen op kop, en dan een groepje met Jurgen van Den Broeck die een schitterende prestatie heeft neergezet. Proficiat Jurgen!

Nu zitten we in de Haut-Savoie waar we een wijnbezoek doen voor de krant van morgen, niet zo ver van Annecy waar de tijdrit zal plaatsvinden.

Tot binnenkort!

Maandag was het voor ons, zoals reeds eerder vermeld, geen rustdag. We bezochten het domein van Fabien Geoffrenet in Chateaumeillant (krant van gisteren) en dat van Henri Bourgeois in Chavignol (krant van vandaag), het dorpje gekend voor zijn geitenkazen. Als we dan toch een voorkeur mogen uitspreken, dan kiezen we voor de wijnen van Henri Bourgeois. De wijnen zijn prijs – kwaliteit dik in orde, ondanks hun duurdere prijsklasse en het bleek ook een toffe peer, die man. De idee dat we rond het domein hadden, strookte niet met wat we ondervonden ter plekke. Over een aangename verrassing gesproken!

Om de drukte van de dag even te vergeten, besloten we om een hapje te gaan eten. We stopten in Bourges en keken in de Michelingids. Zo goed als alles bleek gesloten te zijn op maandag. Op hoop van zege gingen we dan maar naar Le Beauvoir. Het interieur en het geforceerde stijve gedoe deden ons het ergste vermoeden, maar ook hier werden we zeer aangenaam verrast. De keuken stond in contrast met de gedemodeerde zaal en dito personeel. We hebben ons goed geamuseerd, ook Nuno bleek in topvorm. De wijn, het eten en de rekening waren de vermelding in de gids meer dan waard.

Tot zover onze ontspanning…

De volgende dag was het nationale feestdag… De dag waarop politie de standaardzin ‘faites demi-tour’ naar hartelust kon oefenen. De weg waarover de renners zouden rijden (van in Limoges tot in Issoudun), werd de hele dag afgesloten. Grote frustratie bij de wielerliefhebbers, maar tot grote vreugde van de lokale bevolking dat zo hard naar deze dag had uitgekeken. Zowat het hele interieur werd naast het parcours neergepoot, net als de hele familie die werd uitgenodigd. Wij hadden verwoede pogingen ondernomen om tot op de laatste col (St-Aout) te geraken, we vermoeden zo’n 5 agenten en 20 borden ‘Route Barrée’ op onze weg tegengekomen. Uiteindelijk stonden we dan toch maar mooi tussen de Franse enthousiastelingen op de helling. YES, WE CAN! We konden onze ogen niet geloven toen de karavaan langskwam; wat een uitzinnige vreugde. Het vermoeden is er dat er behalve de keer dat de Tour passeert, er op andere dagen geen hol te beleven valt in deze buurt. ‘Allez, les bleus!’

Toen we op onze route café ‘Welkom’ tegenkwamen, duwden we op het rempedaal en gingen we kennismaken. Bleek dat daar een cameraploeg aanwezig was voor ‘Vive le Vélo’, samen met Rik De Leeuw en een ex-wereldkampioene wielrennen.

We leerden alweer een toffe peer kennen, de ‘Jo’, eigenaar van café Welkom. Hun concept is schitterend: VW-busjes omgebouwd tot rijdend café, voorzien van een goeie ambiance. We brachten de groeten over van Chris en Dirk DP, en deze werden met een luide lach in ontvangst genomen. Missie volbracht. Hopelijk hebben we de volgende keer meer tijd om een barkrukje te bemachtigen en de koers zowel live als op tv met een pintje of Ricard (afhankelijk van het weer) te bewonderen.

Die avond hebben we het parcours Vatan – Saint-Fargeau afgereden om tot in Chablis te geraken. De moeite om zeker eens te doen: parcours is volledig bewegwijzerd, mensen maken zich klaar voor de volgende dag, de versiering wordt opgehangen, Ricardo de Duivel staat op de weg te schilderen, heel wat motorhomes troepen samen, mensen zwaaien langs de kant van de weg,… en dat alles bij valavond. Schitterend!

Stationneren voor de nacht deden we in Auxerre, aan het water. Allemaal wel mooi, was het niet dat het water stonk.

We maakten voor onszelf een pronostiek voor de volgende dag. We hoopten stiekem op een Belgische overwinning, maar ons gevoel gaf aan dat het wel weer eens die verdomd getalenteerde kerel van op Isle of Mann zou kunnen worden. Jammer dat ons gevoel het gelijk heeft gehaald, toch wat deze keer betreft. Zouden de Belgische krachten dan worden gespaard tot op de Champs-Elysées? Laten we hopen!

Deze morgen alweer twee wijndomeinen voor de boeg; eentje in Chablis, bij de all-time favourite Vincent Dauvissat (krant van vandaag/ donderdag) en eentje in Jura met de magische wijnen van Tissot (krant van zaterdag). Tissot viel zo goed in de smaak dat we er een voorraadje van hebben gekocht. We maken ons net de bedenking waar onze logées van dit (verlengde) weekend zullen moeten slapen? We maakten bij Tissot ook kennis met een Fin, Lorry, die er op stage was. Hij werd tweemaal bekroond tot ‘beste sommelier van Finland’, wat op één of andere manier toch een band schept.

Terwijl we dit aan het tikken zijn, zijn we aan het rijden richting Colmar. Blijkbaar vinden we geen rustig moment meer om wat op de blog te posten, tenzij we aan het bollen zijn, want dat doen we meer dan genoeg. Momenteel kunnen we met een zekere fierheid en vermoeidheid meegeven dat de kilometerteller net over de 5000km is gegaan…

Waar waren we gebleven? Oh ja, Andorra…. Heel wat nationaliteiten gezien en gehoord. Blijkbaar komen mensen van her en der om hun ziel uit hun lijf te schreeuwen en gekke stoten uit te halen. Wij hielden het iets rustiger. We zagen de renners net voor ze de chaos op de laatste col voor de finish tegemoet reden. Omdat het bergop ging, konden we ze wel degelijk herkennen en werd ons wachten toch beloond.

Na afloop moest dat hele circus ook nog de berg afdalen. Het hele zootje passeerde nogmaals langs onze neus. Wat een arsenaal aan fietsen met liefhebbers moet daar boven gestaan hebben! Ook de publiciteitskaravaan kwam nog eens voorbij, maar deze keer gooiden ze niks. Als laatste kwamen de ploegbussen naar beneden, helaas zodanig goed geblindeerd, dat we geen glimp van de renners konden opvangen.

We besloten om ons boeltje te pakken en dichter bij Andorra La Vella te gaan staan. We legden 20 km af in een ‘recordtijd’ van anderhalf uur. Ons eindpunt werd uiteindelijk een camping bij een atletiekstadion op zo’n tien minuten wandelen van het centrum. Helaas stonk het er naar het ‘putje’ en was het nog steeds warm. Dus gingen we  wandelen. We liepen voorbij de hotels waar de renners logeerden. Het hotel waar Astana verbleef, kon op heel wat belangstelling rekenen. Om de hoek was een mecanicien van Cervélo de fietsen aan het afstellen. We botsten ook nog op enkele mannen van de VRT, Lieven Van Gils incluis.

De volgende ochtend gingen we naar het ‘Village Départ’. Het duurde een hele tijd voor de renners aankwamen, maar we konden ondertussen een praatje slaan met Marc Sergeant van Silence-Lotto. Heel sympathieke meneer! Intussen was het ontzettend druk geworden in het centrum. Vrouwen profiteerden van de gelegenheid om nog wat te shoppen, mannen liepen er  met de stylo, de kinderen en camera in aanslag.

Wat we zeker niet willen vergeten meegeven, is hoe mooi de fietsen wel zijn. Iedere keer valt onze mond open als we die carbonnen rossen op de wagens en onder de renners zien.

De renners hebben we nog trachten in te halen, maar helaas bleek er maar één weg uit Andorra te zijn. Ondertussen nog genoten van het landschap en het betere bochtenwerk. Op de snelweg konden we nog net even zwaaien naar de mannen van Café ‘De Welkom’, die met een VW-busje/ cafeetje rondrijden. Laten we hopen dat we ze nog eens tegenkomen om effectief aan de toog te kunnen zitten. Net voor de finish in Saint-Girons hebben we de renners net op tijd kunnen zien en konden we een tourpijltje meegritsen om onze camper op te smukken.

Alweer was het aanschuiven om uit het dorp te geraken. Maar groot was onze vreugde toen Lance (Himself) helemaal alleen (zonder security) op zijn fiets voorbijreed. Wij staken onze hand op en kregen een vriendelijke knik terug. Blijkbaar was hij op zoek naar de ploegbus na zijn plasje.

In Saint-Gaudens konden we op een camperparking/ mooi park stationneren met nog enkele andere campers. Wij hadden eindelijk eens een rustig moment voor onszelf en staken de BBQ dan maar aan. Bij deze willen we Annick en Marc bedanken en hen meedelen dat hun BBQ goed werk heeft geleverd.

De start in Saint-Gaudens was oranje gekleurd: Leterme, Vervotte, Schouppe en co gespot, net als Piet Huysentruyt, gekend van zijn potten, pannen en kruiden.

Nadat de renners vertrokken, zijn wij in onze camper gestapt met een zeer lange rit voor de boeg. Momenteel zitten we in Guilly, in de Loire. We parkeerden ons bij een Chambre d’hotes, uitgebaat door mensen uit Leuven. We werden meteen geïnviteerd om bij hen naar ‘Vive le Vélo’ te kijken, wat we uiteraard niet afsloegen.

Morgen staan alweer 2 wijndomeinen op het programma, dus voor ons in ieder geval geen rustdag.

Toen we Andorra binnenreden, viel het ons op dat het voornamelijk uit tankstations, winkelcentra, reclame voor sigaretten, garages en bergen bestaat. We besloten om ons in de bergen te begeven. We hebben het ons niet beklaagd. De rust en de mooie uitzichten waren super. Ook hebben we heel wat tabaksplantages gezien.

Het domein dat we gisteren bezochten, het enige in Andorra, was een heel plezante verrassing. We werden er zeer hartelijk ontvangen en de wijn proefde heerlijk. Later volgt er zeker en vast meer nieuws over Casa Beal. Het water komt al terug in de mond.

De wijnmaker, Joàn Visa, raadde ons aan om eens een bezoek te brengen aan het Sport & Welness Hermitage Hotel (*****). Hij regelde voor ons een afspraak met de eigenaar, Josep Càlvo. Een must voor elke liefhebber van wintersport. Ik zou niet weten met welk deel van het hotel te beginnen vertellen, het prachtige salon met dito bar, het uitzicht op de skipiste, het wellness-center in 7 etages verdeeld, de diverse restaurants met mooi wijnaanbod, de luxueuze kamers, de zalige geur van het verre oosten die in het ganse hotel hangt, de rustgevende sfeer,… En wetende dat ze bezig zijn met een volledige wijnafdeling met de mooiste referenties uit Spanje en Frankrijk.

Voor we ons op een camping stationeerden, de laatste kilometers verkend. Nog nooit zoiets gezien. Overal mensen op de berg: in tenten, alleen, samengetroept, in auto’s, motorhomes, gewoon op de grond, aan het BBQ-en, een glaasje aan het drinken, kampvuurtje stoken, schilderen op de weg, wandelen… en dat allemaal in het donker. We vermoeden dat we de helft maar gezien zullen hebben.

Deze morgen horen we alle talen spreken en zien we heel wat moedige wielerliefhebbers vol overgave richting finish stoempen. Eens benieuwd wat het gaat geven als de profs passeren.

Het gaat goed met de Tour en de wijn.

Sinds onze laatste post hebben we geen renners meer gezien, tenzij op een beeldscherm. Aangezien we het artikel voor de krant een dag vroeger moeten afleveren dan dat de renners er passeren, kunnen we niet anders dan hun voor zijn op schema.

Eerste halte was Bodegas Roura in Alella, net voor Barcelona. Hier konden we proeven van zowel stille als sprankelende wijnen. Als we heel eerlijk mogen zijn, geef ons maar bubbels. Vooraleer we konden vertrekken, moest er nog een foto worden gemaakt. We vermoeden dat we de hele wijngaard hebben gezien. Eens we halt hielden, was er volgens Narcis een betere plek om een foto te maken. (zie krant vandaag)

Heel enthousiast zijn we vertrokken naar het domein ‘Castell del Remei’. (zie krant morgen) Het werd uiteindelijk een trip van een kleine drie uur, aangezien er een omleiding werd voorzien wegens werkzaamheden.

Sergi had koste nog moeite gespaard om ons te ontvangen. Het domein is historisch bewaard gebleven dankzij de investering die de wijnproductie oplevert. Het was in principe een kleine gemeenschap; kasteel, vijver, dieren, olijfpers, tarwemolen, school, kerkje, kelders, wijngaarden,… We kunnen ons zo voorstellen hoe het moet geweest zijn om hier een goeie tweehonderd jaar geleden geleefd te hebben. De sfeer die er hangt, is super. Sergi had een verrassing voor ons: we konden twee nieuwe wijnen proeven in primeur. De ene is een zoete rode wijn in een miniflesje, waar er maar 750 werden gemaakt en niet zal gecommercialiseerd worden. De andere wijn betreft ‘Colors’, een rode easy-going wijn, die heel vlot binnenging. Deze komt, als alles goed gaat, binnenkort op de Belgische markt.

Sergi stelde voor om samen nog iets te gaan eten. We reden naar Lleida, een gezellige stad met zo’n 150 000 inwoners. We parkeerden ons vehikel aan een kasteel. Bleek dat daar een moderne bar gecombineerd werd met het historische gebouw. Man, man, man… wat een geslaagd project en wat een zicht!

Na ons aperitief reden we terug naar beneden. Sergi had een tafel gereserveerd bij ‘Zeke’. Wij hadden al schrik wat de naam betreft, maar het bleek om een tapasbar te gaan genoemd naar de eigenaars hond. De wijnkaart was ontzettend uitgebreid en spotgoedkoop. Het eten was super.

We stationeerden ons aan het voetbalstadion van Lleida om te slapen. De suggestie voor de volgende dag was ‘Cassia’, gelegen in het fitnesscentrum ‘Ekke’. Het bleek alweer een geslaagd concept. De chef van ‘Cassia’ won een tijd terug ‘lo Mejor de la Gastronomia’ in San Sebastian. Dit is de prijs van beste chef in Spanje. Het interieur was strak, doch gezellig, de wijnkaart goed uitgekiend en origineel, het eten van hoge kwaliteit en vernieuwend. Alles was wederom uiterst betaalbaar.

’s Namiddags gewandeld in het centrum en genoten van een lichte bries. Daarna nog wat boodschappen gedaan, vooraleer we richting Andorra vertrokken.

Kortom voor zij die eens iets anders willen: Lleida is een echte aanrader!

Richting Andorra is er echter niet zo veel te beleven. Er is geen autostrade maar een hoofdweg met hier en daar een dorp. We hadden gedacht om te overnachten op een camping, maar na een uur zoeken in het donker bleek deze verlaten. Terug op de hoofdweg hielden we dan maar halt in Le Seu d’ Urgell, 10 km voor Andorra. Voor wie hier toch zou stranden: ze hebben hier een hele goeie bakkerij ‘Forna de Pa’. Deze namiddag staat een wijnbezoek op het programma in Sant Julia, waar de enige wijn in Andorra wordt geproduceerd. Hierover kunnen jullie zaterdag meer lezen in de krant.

Gisteren was het weer pokkeheet. We logeerden tussen de motorhomes net naast een camping. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om een wasje te doen, de motorhome opnieuw te schikken, aan onze muggenbeten te krabben, de zeelucht op te snuiven,… Maar vooral om onze fietsen en fietskar te nemen richting La Grande Motte voor de aankomst. Heerlijk om over een fietsstrook naast de zee te kunnen tsjeezen. Eens aangekomen in La Grande Motte (what’s in a name?) bleek het om een zeer toeristische badplaats te gaan.

We deponeerden ons dan maar tussen de ploegbussen onder een boompje, wachtend op de renners. Effe wachten, nog effe wachten… Bleek dat de renners niet al te snel aan het rijden waren.

Rond 18 uur was het dan zo ver. Wat een chaos! Pers, verzorgers, enthousiastelingen, renners, volgwagens, politie, security,… Iedereen flitste voorbij. Maar goed dat we foto’s maakten om te kunnen bijhouden wie er ons allemaal passeerde.

Op de terugweg kwamen we het Meneertje in de Gele Trui tegen. Hij had net een plasje gedaan en zag er zeer tevreden uit.

We hadden de wind in de smoel, maar het deed ontzettend veel deugd.

Alles terug in de garage van de motorhome gepropt, alvorens we een hapje gingen eten. Daarna alles vertrekkensklaar gemaakt om richting Spanje te bollen.

Net voor Perpignan hebben we ons langs de kant op een parking gestationeerd, wegens verschrikkelijke windstoten en om wat te slapen.

Vandaag geen koers voor ons, maar wel enkele cava’s van Bodegas Roura en het domein met geschiedenis ‘Castell del Remei’. We zien het in ieder geval zitten!

We hebben eindelijk elektriciteit gevonden op een kampeerplaats in Cournon. Dit wil zeggen net voorbij de Finishlijn van de rit van vandaag. We maken gretig gebruik van deze luxe om alle toestellen op te laden zodat we een eindje verder kunnen.

Eens benieuwd of we vandaag iemand gaan herkennen. Ik heb gisteren wat foto’s genomen van een voorbij flitsend peloton, en op die manier zien we hier en daar toch een gekend gezicht.

Vandaag verschijnt het artikel in de krant van Château de Nages in Costières-de-Nîmes en het artikel voor morgen is ook al verzonden.

De eerste rit is gereden. We hebben genoten van de proloog. Op die manier konden we kennis maken met alle renners. We voegen daarom ook graag wat foto’s bij van de renners die vlak voor onze neus voorbij kwamen gereden.

Na de enorme hitte in de middag begon het te regenen en dus was de tijd rijp om op te kramen en Monaco ter verlaten… euhm de batterij leek leeg. Gelukkig waren de buren uitgerust met kabels en konden we toch vetrekken richting Draguignan. Daar was een stopplaats voor Motorhomes waar bijna alle voorzieningen aanwezig zijn om onze camper opnieuw van water en elektriciteit te bevoorraden, was het niet dat het toestel omver gereden was. De bevoorrading wordt dan maar verschoven naar vandaag.

We hadden graag halt gehouden aan het prachtige meer van Carcès, maar het stond al reeds vroeg barstensvol met andere motorhomes, tenten, gewone wagens, fietsen en … de énige échte Tourduivel Ricardo. We konden helaas niet stoppen om hem vast te leggen op foto, maar we komen hem zeker en vast nog eens tegen tijdens de drie weken.

Nu staan we zo’n goede 10 kilometer van de finish gestationeerd en hebben we de reclamestoet al gehad. Weeral hoedjes, vlagjes, snoep en brillenpoetsdoekjes gevangen.

Eens benieuwd wie in het peloton gaan herkennen.

Tot later!

PS: We hebben een foto van iedere renner, dus als er iemand eentje wil, laat het gerust weten en we posten hem.

De voorbije twee dagen waren ontzettend druk, vandaar de wat latere post op de blog.

Het eerste domein dat we donderdag bezochten, bevind zich in Minervois. Nadat we ons even vast hebben gereden in de kleine straatjes van La Livinière, werden we hartelijk ontvangen door Claude en Isabelle. Meer in ‘Het Laatste Nieuws’ van woensdag 8 juli.

Na de degustatie genoten we nog van (h)eerlijke charcuterie met super Frans brood.

Vooraleer een hels onweer zou losbarsten, vertrokken we richting Pézenas. Dit voor de bespreking van het domein dat verschijnt op dinsdag 7 juli.

Waar we heel erg naar uitkeken, was het etentje bij Wout en Suzy Bru. Helaas werden onze verwachtingen niet zo sterk ingevuld, Nuno dacht er blijkbaar anders over. Met schaamrode kaken konden we onze gerechten naar binnenspelen, nadat een vrouw zo vriendelijk was om ondertussen eens met Nuno op de arm te gaan wandelen. Wat ons trouwens opviel, is dat er nauwelijks Frans werd gesproken bij ChezBru, zowel bij het cliënteel als bij het personeel. Bij het hoofdgerecht kwam er wat puree, tot groot jolijt van Nuno. Bij het buitengaan zijn we nog even blijven kletsen met een heel vriendelijk koppel dat binnen twee maand hun eerste spruit verwacht. Bij deze wensen we hen nogmaals het beste toe. Ondertussen konden we de verhuis van het restaurant gadeslaan. Alles werd uit het gebouw gehaald en ingeladen om zo’n 3 kilometer verderop een nieuw leven te leiden. Wout kwam ons vertellen dat ze de deuren moesten zagen, omdat het fornuis er anders niet uit zou kunnen. We begrepen dat het beter zou zijn om te vertrekken.

De rit naar de slaapplaats was vermoeiend, en tof was het om ginds ons bij de kudde campers onder een boom te voegen.

De volgende ochtend hebben we kort genoten van de plek waar we stonden gestationeerd: veel groen, een meertje, een beetje zon door de bomen en het gefluit van de vogels. Jammer genoeg moesten we voortmaken om naar het volgende domein te rijden.

Gisteren hadden we drie bezoeken voor de boeg.

We startten in Costières de Nîmes op Chateau de Nages. De hitte was verschrikkelijk. We werden ontvangen door Michel Gassier in hoogst eigen persoon. Een zeer aangenaam persoon bleek uit zijn boeiende verhalen. Wij verwijzen hiervoor naar de krant van maandag aanstaande.

Wie houdt van de prachtige vergezichten en zicht op de ‘Mont Ventoux’ moet halt houden in Suzette. We hadden een afspraak met Thomas Jullien, één van de jonge garde die een nieuwe wind blaast in de appellatie Côtes de Ventoux en Beaumes-de-Venise. Voor het verslag gaan jullie toch nog een drietal weken moeten wachten, want dit is de afsluiter voor ‘Het Laatste Nieuws’. Neem gerust al een kijkje op www.lesbioventoux.fr .

Van het thuisfront kregen we ondertussen het goeie nieuws dat Tom ook aan de start zal verschijnen. Jiehaaaa! Eindelijk nog eens een groene trui voor België,… of is dit iets te voorbarig? Wij zullen hem in ieder geval aanmoedigen.

Chateau d’Esclans was onze laatste stop voor we naar Monaco reden. Het artikel van dit domein is vandaag in de krant te lezen.

Eens we Monaco binnen reden werden we vriendelijk onthaald door de vrienden van de politie. Onder begeleiding van een lopende politie-escorte kregen we een plaats op de eerste rij van het parcours. Lang leve de gemotiveerde en afgetrainde politieman! Gisteren nog eens nedergedaald en wat in Monaco gewandeld. Heel mooie en propere stad, vriendelijke mensen. Aan de yachthaven staat een volledig wielerdorp opgesteld. Wat een gigantische infrastructuur hebben ze daar neergepoot. Het werd tijd om terug te keren naar onze stek, onze kuiten werden goed getraind want het was via de trap te doen, aangezien de liften hier goed verdoken zitten.

We staan op ‘Boulevard du Jardin Exotique’. Onze linker buren zijn Franse hippies, onze rechter buren een Ierse familie die échte Cavendish fans blijken te zijn. Het is wachten tot 13u30 op de publiciteitsstoet en even na 16u00 komt de eerste renner voorbij. We moeten nog proberen een startlijst te ontfutselen. Ondertussen passeren hier gekende en minder gekende renners voor hun opwarming, terwijl we bijna ontploffen van de warmte… Als dat maar goed komt.

Voilà, misschien vanavond nog een bericht over hoe alles is verlopen.

Tot dan!

En we zijn vertrokken! Weliswaar met wat ‘retard’. Zowat de volledige huisraad in onze nieuwe habitat gepropt, nog vlug een laatste check in ons gemeubeld huis en weg waren we.

Al snel merkten we dat we geen al te hoge snelheid kunnen halen zonder te zwalpen. Een ‘topsnelheid’ van 110 km per uur werd meteen gereduceerd tot het aanschuiven in de file. Zowel rond Rijsel als rond Parijs was het prijs. Dus nog meer retard…

Wat de muzikale ondersteuning betreft, bedanken we Cheriefm voor de melige meezingers.

Na zowat acht uur rijden en 580 km later hebben we een deugddoend ‘tukje’ gedaan tussen andere motorhomes.

Bij zonsopgang is het heerlijk rijden in Frankrijk… Dit maal worden we bijgestaan door de ‘babbeletten’ van Skyrock.

Later meer over onze roadtrip, de eerste bezoeken aan wijndomeinen en onze culinaire ervaring bij Wout en Suzy Bru.

Het is nu dinsdag 30 juni, dit wil zeggen, morgen is de grote dag en vertrekken we naar ‘La Douce France’. De domeinen die we graag willen bezoeken bevestigden hun medewerking, dus daar zijn we alvast heel blij mee!

Volgens mij zijn we bijna volledig klaar. Wat moet er vandaag nog allemaal gebeuren? Het gras afrijden, boodschappen ophalen (collect & go), papieren naar de boekhouder, leveringen, alles klaarzetten  om de camper vlot te vullen, en nog enkele dingen die we natuurlijk over het hoofd gaan gezien hebben.

Morgenochtend ga ik de mobilhome ophalen, alles installeren en als alles vlot verloopt vertrekken we rond 13u. Het is vanzelfsprekend dat het enkele kilometers zal vragen om de die rijdende living te leren kennen en zullen we zien waar we geraken op de eerste dag. De bedoeling is om rond Minervois te arriveren.

Voilà, à demain et … Vive le Vélo!